rachunek

Wywiad - rzeka z Danielem Passentem, przeprowadzony przez dziennikarza Jana Ordyńskiego, ukazuje dość szczerą i autoironiczną historię życia, jednego z najlepszych polskich felietonistów.
Książka jest uporządkowana tematycznie i zachowuje czytelną chronologię. Dzieciństwo Passenta jako żydowskiej sieroty, wychowywanej przez wujków, ciotki i znajomych rodziny, życie w powojennym Berlinie, powrót do Warszawy, studia, stypendia zagraniczne, praca dziennikarska w "Polityce", posada ambasadora w Chile. Każdy temat ciekawie okraszony anegdotami i dygresjami.
Mimo dramatycznego dzieciństwa, dużo szczęścia miał w życiu Daniel Passent. Udało mu się zdobyć perfekcyjne wykształcenie, otoczony jest wachlarzem wspaniałych przyjaciół, zawarł mnóstwo ciekawych znajomości i odbył szereg niesłychanie cennych spotkań. Wiele mówi o swojej miłości do: Agnieszki Osieckiej, córki Agaty i żony Marty. Ten rachunek z życia, przyznanie się do błędów, niewłaściwych decyzji, porażek i wstydliwych wyborów, jest również zdecydowaną oceną postaw, nie tyle mającą na celu utrącenie głów, co ukazanie tła wydarzeń. Passent mówi o tym, o czym chce powiedzieć. Ordyński jest tu jedynie zadającym pytania, nie moderuje tej rozmowy, nie kreuje jej. Zostawia to delikatny cień sztuczności i wymuszenie formy wywiadu. Równie dobrze mogła to być naturalnie biegnąca opowieść autobiograficzna.
Czyta się jednak dobrze, zapewne dzięki specyficznej, ale sympatycznej arogancji i pewność siebie bohatera.

Ocena subiektywna: 4,5/6.

D.Passent, Passa, Warszawa 2012, 423 s.

pomysły Dantego

Najwięksi amerykańscy naukowcy i poeci drugiej połowy XVIII w. - Henry Wodsworth Longfellow, James Russell Lowell i Olivier Wendell Holmes - pod przewodnictwem wydawcy - Jamesa T. Fieldsa - pracują nad pierwszym amerykańskim przekładem Boskiej Komedii Dantego. Czynią to w tajemnicy, gdyż władze Bostonu i zarząd uczelni dopatrują się w wymowie utworu nieprawomyślnych treści. 

Równocześnie w mieście ma miejsce seria morderstw szanowanych obywateli. Kolejne zbrodnie upodabniane są do kar piekielnych opisywanych przez Dantego. Ale przecież prace nad jego przekładem dopiero trwają, a udział w nich ma zamknięta grupa osób…
Autorowi udaje się bardzo zgrabnie przeplatać historię z fikcją literacką. Autentyczne postacie to rodzynki w cieście Pearla. Ciekawie również ukazuje atmosferę dziewiętnastowiecznego Bostonu, z wciąż pobrzmiewającymi echami niedawno zakończonej wojny secesyjnej. Opisy ofiar są przerażająco wyraziste i potrafią zmrozić krew w żyłach. Jednak powieść Pearla jest momentami nudna, czasami przegadana i są chwile, kiedy ma się jej dość. Czyżby Pearl chciał nas zamordować nudą? 

Ponieważ to kryminał, to musisz czytać do końca, bo tłucze się w głowie pytanie: kto zabił?! 

Ale gdy czytelnikiem rządzi wielka ciekawość i nastawiony jest na trzymającą w napięciu intrygę i błyskawiczną akcję, to nie zadowoli się dłużyznami i erudycyjnymi dyskusjami o literaturze, ani odgrzewanymi koncepcjami opartymi na serii zabójstw, wzorowanych na opisach klasyków, których było już w literaturze naprawdę sporo.

Ocena subiektywna: 3/6.

M. Pearl, Klub Dantego, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2005, 507 s.